در وادی هنر

جهان، آبستن بزرگترين حادثه حيات خويش است. چشم زمين، از ديدن زشت‏ترين چهره آدم، نابينا و گوش آسمان از شنيدن كريه‏ترين آوازهاى جهالت، ناشنوا و زمان، بدترين ثانيه‏هايش را از پستوى لحظات بيرون كشيده است. 

صبر، بردبارى‏اش را از كف داده و تاب تحمّل بار سنگين ذلّت برايش ناممكن شده است. شب از ديدن سياه‏ترين چهره بشر، وحشت زده از خواب برمى‏خيزد و روز در سياهى اوهام شب‏پرستان، چونان مار غاشيه، در خود مچاله شده است. 

غم و اندوه، يتيم آستانه دل‏هاى دردمند است، و حسرت، خيمه سياهش را بر سينه‏هاى چا ك چا ك گسترده، و آه، پرنده‏اى است كه در آسمان بى كسى پرواز مى‏كند و بيچارگى بشر را آواز مى‏دهد. ناله بى‏پناهان و ضجّه بردگان با همهمه زوزه مستانه شهوت پرستان قريش، درهم آميخته و محيطى وحشت زا پديد آورده است. بشر به اوج توحش رسيده و با زنده به گور كردن دختران، ترس جاهلانه را در پشت توجيه احمقانه‏اش مخفى مى‏كند.